Reddingshonden in bibliotheek Eelde

EELDE-PATERSWOLDE – Reddingshonden in de bibliotheek! Het is een keer wat anders. Afgelopen woensdag werden bezoekers verrast door vijf honden van Reddingshonden Groep Drenthe, die niet in de boeken snuffelden, maar een heuse demonstratie gaf.

“Nee, niet in de bieb”, stelt Nynke van der Molen van de Eelder vestiging, als we haar vragen om uitleg. “Het kan wel hoor”, zegt Janine van de vrijwillige reddingsgroep. Het idee kwam van Jeannet Klok van de bibliotheek. “Het is eens wat anders. Ik heb zelf ook een jachthond. Ik had de politie gevraagd, daar die doet dit niet. Want: de honden zouden denken dat als ze echt ingezet worden bij incidenten dat het ook nep is.” De reddingsgroep was meteen enthousiast en geeft wel vaker demonstraties, maar niet vaak in een bibliotheek en ook niet vaak met kinderen, die razend enthousiast reageerden en zoveel vragen hadden dat de uitleg bijkans overbodig was. Aanvankelijk was het de bedoeling om het toch alleen buiten te doen. Maar dan moesten de honden wachten in de auto en daar was het te warm voor. Dan toch maar in de bieb. “Wat doen jullie als je je knuffel kwijtraakt? Dan gaan we zoeken. Maar dan niet naar knuffels, maar naar mensen”, werd de kinderen- en enkele volwassenen- voorgehouden. Maar wel samen met de politie”. In de bieb werd een demonstratie gegeven, met verstoppertje spelen. “Hoe dat gaat?”, vraagt Janine “Dan gaat eerst iemand tellen, maar honden kunnen dat niet”, sprak een kind. Maar wat honden wel goed kunnen is ruiken. “Een hond kijkt eigenlijk met de neus. Als je moeder dat zegt…” De presentatie was leerzaam en leuk. “Ruiken doen de honden al vanaf de geboorte, maar ze moeten het ons vertellen. Dat doen ze door iets naar de baas te brengen of blaffen, net zo lang tot de baas komt.” Verbazing is er als gesteld wordt dat er per jaar 40.000 mensen vermist worden. Hoeveel gevonden worden is afhankelijk van de melding. Een van de honden, de ‘oude wijze hond’, zoals een kind zei, moest het verstopte kind zoeken tussen de boeken. Het feest werd vervolgens verplaatst naar buiten, waar kinderen zich wederom moesten verstoppen. In een buis bijvoorbeeld. Rutger moest zitten op een krukje en dan weglopen. De hond -aan de lijn- moest het spoor volgen aan de hand van de geur van het krukje. Maar Rutger moest verderop zitten. En omdat hij stond, was de hond in verwarring en snuffelde alle kinderen af. Het was ook wat ongebruikelijk, zoveel mensen, die allerlei geurtjes verspreiden. De reddingsgroep zei het treffend: “ze hebben het heel druk in de neus.”